خواسته‌ات ممنوع گرديده‌اى ؛ لذا بترس از اينكه خداوند - جلّ جلاله - به عدم ايمان تو گواهى دهد ، زيرا كسانى را كه خداوند - جلّ جلاله - به بىايمانى آنان گواهى بدهد به هلاكت و گمراهى مبتلا خواهند شد . آيا مگر خداوند بزرگ و پاكيزه نمىفرمايد : إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ ، وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ ، وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ ، زادَتْهُمْ إِيماناً ، وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ . « 1 » - تنها كسانى مؤمن هستند كه وقتى از خدا ياد مىشود ، دلهايشان مىلرزد ، و هنگامى كه آيات خدا بر آنان خوانده مىشود ، بر ايمانشان افزوده مىگردد ، و تنها بر پروردگارشان توكّل مىنمايند . پس بسان بنده‌اى كه مولايش به سوء بندگى و پليدى درون و شيوهء ناپسند او آگاهى پيدا كرده ، و از درگاهش رانده ، و از آستانه‌اش دور نموده - و از آن جمله او را اين گونه عذاب نموده كه به جاى مشغول نمودن به شرافت مقام رضا و خشنودى خويش ، به دنيا سرگرمش نموده است - بر حال نفس خويش گريه كن . بر اين پايه ، اگر با وجود دارا بودن صفات نكوهيده‌اى كه ذكر نموديم ، استجابت دعاهايت به تأخير افتاد ، مسلّما گناه از ناحيهء توست ، و تو بودى كه بر اساس باور درست ، مولاى خويش را نخوانده ، و بر در توفيق او نايستاده‌اى .

--> ( 1 ) انفال ( 8 ) : 2 .